BEZOEK OOK EENS ONZE THEMASITE HAMELEN EN WAAR KEEK JIJ VROEGER NAAR?

1970 De Leidse Courant - Het spontane Oebele, bij stukje en beetje opgebouwd

Maandag 13 april 1970

Directe uitzending vergt straffe voorbereiding

Annelies van den Houten

De Leidse Courant 13 april 1970

“Nederland 1, Oebele nummer 16 staat heel nuchter in de KRO-gids. Zaterdagmiddag 16.49 uur. “Welkom in Oebele, Oebele parompompom, snel kom naar Oebele, vraag niet waarom, maar kom.” Enthousiast wordt de herkenningsmelodie meegestampt en gebruld door de vaderlandse jeugd en begluurd vanachter de dikke zaterdagse krant door menig belangstellend ouderlijk oog. De eigenaar van dat oog zou wel ’s graag meehuppelen: Welkom in Oebele, Oebele parompompom…”
Slechts een klein aantal mensen dat de kinderschoenen ontgroeid blijkt bevolkt het Oebeler plein, het Oebeler park, en het Oebeler terras voor het standbeeld van Oe de eerste.

Terug naar tijd van Ot en Sien
Oebele is van kinderen, die op de beeldbuis krioelen rond het domein van ene Augustus Rozegeur, het museum en de fontein, alles naar fantasiewaarheid ontworpen door Els Salomons. Een echt kartonnen dorpje, met kunststruiken, een lucht met felle, hete lampen en hier en daar een kleurenmonitor als lichtpuntje.

16.49 uur. Spontaan en geestdriftig ageren de Oebelerkinderen tegen Cato, Clara en Geesje die zo nodig het pretprogramma moeten veranderen in een vrouwenuitzending. Het balletgroepje improviseert op een lentemelodietje en iedereen lacht Paulus de postbode uit, die zijn uniform onder dwang van de parapluheffende vrouwen heeft moeten verwisselen voor een gele, gebloemde jurk. Spontaan rolde dat alles drie weken geleden zaterdagmiddag via het televisiescherm In de ontvangende Oebeler-huiskamers. Spontaan... en dat terwijl twee dagen lang intensief en keihard iedere keer stukje voor stukje herhaald moest worden, totdat regisseur Bram van Erkel vanuit zijn hoge toverkamer tevreden kan zijn. Tevreden over liet spel, het geluid, het licht en het werk van de cameramensen.

Vrijdagmorgen 9.30 uur. Begin camerarepetities in NOS studio 6. Een KRO-jeugdprogramma, waaraan meegewerkt wordt door camera-, geluid- en licht-technisch personeel van de NOS, die deze taak met plezier op zich neemt en - aangestoken door de Oebelige pret - elke maand graag vervult.
Camerarepetities nog zonder de kinderen (hun teksten worden met hoge stemmetjes opgezegd door de floormanager, of iemand die net die passage in het draaiboek volgt) maar wel met de volwassen Oebelers. De vaste, enige oudere vrouwelijke speelster Wieteke van Dort, die als Aagje Ritsema samen met Willem Nijholt (Koen de Graaf) een volwassen tintje aanbrengt.
Iemand zei eens: “Kind met de kinderen…” hetgeen inderdaad in de realiteit is toegepast kan worden. Verder de “regisseur en de burgemeester” van het jeugdstadje Augustus Rozegeur (Herman Vinck) en Ab Hofstee als Paulus de Postbode.
Camerarepetities voor de ouderen, die buiten de grenzen van Oebele in Hilversum, Amsterdam of Den Haag het toneelspelen als vak hebben. Repetities. Aagje moet het liedje “In de lentewind” opnieuw doen. Het park in, voor de bloemen knielen en meezingen met de band. De floormanager krijgt van Bram van Erkel te horen, dat er nog iets mis is, weer opnieuw, een derde gedeelte museum wordt versjouwd, de lichten gecorrigeerd, het lenteliedje blijft nog even hangen.
Producer René Sleven (“Ik hou mij met de zakelijke en organisatorische Oebelekant bezig”): “De uitzending vraagt ontzettend veel en grondige voorbereiding. Als een uitzending achter de rug is, komen Bram van Erkel, Harry Geelen en ik de week daarop bij elkaar en zetten de grondgedachten voor het nieuwe programma op papier. Meestal zijn de ideeën al in een vergevorderd stadium aanwezig of wij haken in op iets uit de actualiteit, zoals nu met onze parodie op de Dolle Mina-actie.

De volgende uitzending is 18 april. Dat programma heeft als boventitel “Ot en Sien”. De kinderen mogen dan hun opa en oma meenemen, wij gaan dan in de Ot en Sientijd terug. Maar goed, met die ideeën wordt ’n script opgesteld. Harry Geelen zorgt voor de liedjes en Joop Stokkermans voorde muziek. De liedjes worden vervolgens naar de acteurs toegezonden. 3 April heeft het orkest de nummers opgenomen en 4 april werden de liedjes op de band ingezongen. Komen er filmpjes In. dan werden die ook in deze week ontnomen. Omdat het programma "live" wordt uitgezonden, wat de spontaniteit natuurlijk wel bevordert moeten de voorbereidingen wel intensief zijn. Vergeet ook niet dat kinderen ontzettend kritisch zijn. Oebele is het beste kinderprogramma, dat hebben verschillende onderzoekingen uitgewezen. maar er moet wel naar een bepaalde formule gezocht worden om dal stadium te bereiken"

Verzonnen dorp
Terwijl boven in studio 6 het lenteliedje weer klinkt, voor de zoveelste maal het museum versleept wordt en nieuwe witte bloempjes in het Oebelerparkgras geplaatst worden, vertelt de producer van de grote drie in de artiestenfoyer: “Van de KRO kwam drie jaar geleden de opdracht een nieuw kinderprogramma te creëren. Bram van Erkel kwam met het idee van een verzonnen dorp, waar kinderen het helemaal voor het zeggen hebben. Dit alles moest dan in een ideale vorm gegoten worden. Kinderen vinden het namelijk ontzettend vervelend naar leeftijdgenootjes te kijken, die zo goed kunnen goochelen of allerlei moeilijke dingen zeer kundig uitvoeren. Met ons Oebele is dat niet het geval. Onze jonge ingezetenen van het pretdorp doen niets abnormaals. Zij zingen, dansen en hebben plezier. De kijkende kinderen identificeren zich met hen. Alles wordt met het gevoel bekeken: dat kan ik ook. Vandaar dat wij ook zoveel brieven krijgen van kijkertjes die ook graag mee willen doen, als ze maar vaak genoeg schrijven gebeurt het wel een keertje.

De kinderen die ons dorp lawaaierig maken komen uit de koren van Henk van der Velde. Henk heeft 35 koren en wij hebben er een soort van roulatiesysteem van gemaakt. Ieder koorkind komt zeker ’n zeker aan de beurt. Maar bekende gezichten blijven er te zien. Want uit deze kinderen hebben wij een vaste kern van zeven, geboren actrices geselecteerd, zoals bijvoorbeeld Heleen (het soms kattige meisje met het lange blonde haar). Toen het programma drie jaar geleden moest starten zochten wij naar de ideale bezetting van de volwassen meehuppelaars. Wieteke en Willem vonden het prachtig en deden het graag. Verder werken wij heel fijn met het balletgroepje van Olga Dzialiner en kinderen van het doofstommeninstituut uit St-Michielsgestel. De bewoners van het instituut maken al het materiaal dat wij nodig hebben zoals bijvoorbeeld de tijdmachine. Onze thema’s worden ook in overleg met de leiders gekozen. Zij proberen het werk voor Oebele zoveel mogelijk in het onderwijssysteem in te passen”.

De harde werkers van boven hebben theepauze “net een kwartiertje”. René Sleven voegt nog toe: “Oebele gaat nog zeker een seizoen mee. Het zou misschien beter zijn op het hoogtepunt te stoppen, maar de KRO wil dat niemand aandoen. Ideeën zijn er nog te over. Een soort songfestival, een modeprogramma en een hele wild-westbedoening staan nog klaar”.
Wieteke en Willem blazen even uit bij en in een resp. kopje en glas thee. Samen geven zij eensgezind toe dat Oebele een heerlijk programma is om voor te werken. “De sfeer is bijzonder fijn. Dat moet ook wel, anders is het harde werken niet uit te houden. Regisseur Bram van Erkel organiseert het ook goed. Willem: “Wij houden allemaal van elkaar, dat is een feit”. Wieteke: “Daar komt nog bij dat wij iedereen slechts een keer per maand zien, dat scheelt. Iedere keer worden wij hartelijk door de kinderen begroet”.
Door en door Haagse Wieteke van Dort heeft twee jaar op de toneelschool gezeten en werd er toen afgestuurd (“in een zakje met het etiketje geen talent”). “Ik zat in de klas bij onder anderen Jeroen Krabbé. Eigenlijk vond ik de hele gang van zaken niet zo heel erg. De sfeer was nu ook niet je dat”. Erik Vos, de grote toneelman, raadde haar aan het vak in de praktijk te leren met het bestaande resultaat. “Nee, die toneelschool hoeft voor mij helemaal niet. Alleen op financieel gebied merk je dat het papiertje markeert”. Wieteke speelde Pinokkio in een oudere jeugd-t.v.-uitzending, in Romeo en Julia en trekt momenteel in de musical Sajjens Fiksjun met o.a. Rob de Nijs de middelbare scholen af. Zij tekent en schildert en trouwt 4 april met een Haagse (hoe kan het ook anders) psycholoog en schilder. De Nieuwe Komedie is haar toneelgezelschap. “Nog wel. Maar je bent zo ontzettend gebonden, als ik niet in mijn contract de Oebele-affaire had laten zetten, was dat ook een onmogelijke zaak geworden. Maar in september loopt het contract af en dan ga ik “free-lancen”. Iets wat Willem Nijholt (o.a. De Stunt) sinds maart al doet.

Zaterdagmorgen 9.30 uur. Repetities in studio 6. Oebele is compleet ; tientallen kinderen zitten onder, boven of naast stoelen, grond en banken. De beginnelingen verraden zich door stiekem toch nog even naar een camera te zwaaien, een kabel optillen en met een half dichtgeknepen oog de andere kant van de lens bekijken. De anderen snateren, zingen, klappen, springen, lachen, zeggen niets, draaien en stoeien. Stil wordt het als de repetities met kinderen en al beginnen. Olga corrigeert en corrigeert aan beweginkjes en pasjes voor haar balletkindertjes terwijl bij het museum “heft de pluie” wordt gezongen, oefenen zij in het namaak regisseurspand. Overnieuw… zingen, dansen, opnieuw met dezelfde intentie zingen dansen, weer opnieuw, zij doen het graag. Pauze, in de foyer moeten de kinderen uitrusten, vergeet het maar, dansen, zingen, kruipen, snateren, stoeien, repetitie, verschil tussen de spelletjes voor de camera’s en ver daarbuiten is er niet te vinden. Oebele, een stukje kinderwereld.

15.30 uur: generale repetitie. Boven in het magische mengcentrum loert Bram van Erkel naar acht schermen met draaiende, steeds andere beelden. Hij roept, verbetert, corrigeert alles langs een dradige weg, tot het goed schijnt te zijn, want de leek ziet acht springerige, draaiende hoofden, benen, voeten steeds anders verschijnen.
De vele langdurige repetities werpen als vrucht een tamelijk goede generale af - maar wat zegt het bijgeloof -? Pauze en wachten. Kleine Oebelers zingen, dansen en lachten. De grote drinken thee. Zaterdagmiddag 16.49. Welkom in Oebele. Een klein blond balletmeisje dat in de gang last van zenuwen had (eigenlijk durf ik niet, mijn vader kijkt ook, het gaat vast fout) zet spelenderwijs haar voeten op de studiobodem. De rest lacht en zingt en springt, de huiskamers zien een spontaan Oebele.
 


© De Leidse Courant

Reageer en deel Oebele met anderen

Plaats reactie

 

Sociale media

Facebook
RSS