BEZOEK OOK EENS ONZE THEMASITE HAMELEN EN WAAR KEEK JIJ VROEGER NAAR?

1971 Nieuwsblad van het Noorden - Jubilerend ’Oebele’ nog altijd hupsakee

Maandag 15 maart 1971

Populairste kindertelevisieprogramma beleeft vijfentwintigste uitzending

(Van onze RTV-redactie)

Nieuwsblad vanhet Noorden 15 maart 1971Oebele jubileert, op zaterdag 20 maart gaat de 25ste uitzending van de O.O.O.H. (Oebeler Omroep voor Ontspanning Hoera) zoals iedereen weet onder auspiciën van de KRO de lucht in. En op dit zilveren jubileum is Oebele nog steeds Nederlands beste en populairste kindertelevisieprogramma.

Oebele is geweldig, Oebele is fijn, Oebele is hupsakee, jippiejee, om niet te spreken hupfalderiere. Oebele is daarom zo plezierig om naar te kijken (rimrammelare rompompoes) omdat het geen zogenaamd naamd e-du-ca-tief programma is, omdat het (timtammelare tompoes) geen enkele opvoedkundige bedoeling heeft. Volgens de bedenker en de regisseur van Oebele, Bram van Erkel, die nu binnenkort het derde succesvolle seizoen met dit tot een begrip geworden kinderprogramma afsluit, bestaat Oebele werkelijk, een mening die door hele volksstammen Nederlandse kinderen wordt gedeeld.
Oebele -— een graafschap - is ook in kaart gebracht en vele pittoreske plekjes, zoals daar zijn ’t Jan-Waar-Ben-Je-Buurtje, de Cocktail-Prikkersteeg, het Dolle Mienpad en het Zelfklevend Plakplaatjes-Plantsoen, spelen belangrijke rollen in de uitzendingen. En waar ligt Oebele dan precies Wie weet dat nu niet: de Derde Landweg links immers!

Geen Luilekkerland
Is Oebele een luilekkerland, een beloofd kinderland?  "Ach, wel nee" zegt Bram van Erkel. "Natuurlijk is het een fijn land, dat staat buiten kijf. Maar er gebeuren genoeg nare dingen in Oebele. Het is er echt niet altijd pais en vree. De kinderen doen net zo vaak onaardig als alle andere kinderen buiten Oebele. Alleen is het wel opmerkelijk dat elke ijdelheid, elke kleinzieligheid, alle slechte trekjes direct gesignaleerd en gecorrigeerd worden. En dat gebeurt niet door een of andere autoriteit, want die bezit het Graafschap niet, maar door iedereen. De kinderen lopen niet in het gareel, ze hebben elk apart hun eigen regels zonder dat ze er anderen last mee bezorgen."
Vader en moeders zie je niet in Oebele en er is ook geen sterveling, die naar ze vraagt. Het is trouwens niemand bekend waar iedereen woont. Dat zijn gewoon dingen die in Oebele helemaal niet ter zake zijn. Dat wil niet zeggen dat Oebele er niet zoals elke goede democratie 'n hoofd op na houdt. Volgens reglementair verlopen verkiezingen werd Augustus Rozegeur tot burgemeester gekozen, maar omdat niemand hem in tijden heeft gezien —- hij zou op een "Geheime Missie" zijn - vervangt Geesje Zoet hem maar als loco-burgemeesteresse.
Maar Oebele zou Oebele niet zijn als iemand zich van deze autoriteiten iets zou aantrekken. De enige autoriteit is eigenlijk Koen de Graaf, die altijd de plannen bedenkt en de meeslepende chaos en de hartveroverende rommeligheid van dit kinderland in enigszins redelijke banen stuurt.
Drie jaar geleden en vierentwintig Oebeles terug kreeg Bram van Erkel de opdracht een showachtig programma te maken. Dat was de enige richtlijn die hem gegeven werd en, o ja, twee bestaande elementen uit het KRO-kindertelevisiepakket (de Poppenkast over Narretje Notendop en een Handenarbeidrubriek) moesten er in worden opgenomen.

Zoetsappigheid taboe
Bram van Erkel wist precies wat het voor een programma moest worden. Hij wilde eerst en vooral het zoetsappige, dat vele zogenaamde programma's voor de kinderen onverteerbaar maakt, uitbannen. Tantes, die de kleintjes wel eens even iets zouden komen vertellen of ooms, die de jeugd zo nodig liedjes zouden komen leren, kon Van Erkel zich niet veroorloven. Het moest een lekker rommelig geheel worden waarin kinderen volkomen zichzelf konden zijn. En de tekst en de muziek moesten helemaal van deze tijd zijn.
"Ik moet toegeven dat een groot deel van het welslagen van mijn plannen te danken is aan tekstschrijver Harry Geelen en componist Joop Stokkermans", zegt Van Erkel, "vooral de liedjes maken het toch wel echt. Harry heeft een manier van schrijven —- en dat bleek wel eerder uit die kindermusicals van hem "Bah September" en "Schoolreis" -— die precies klikt. Hij schrijft natuurlijke dialogen en dat daar wel eens een moeilijk woord in zit, oké, maar Oebele is geen programma voor de allerkleinsten, het is voor tienjarigen en je moet niet onderschatten wat de lieverdjes van die leeftijd allemaal weten.
Joop Stokkermans is een al even getalenteerde jongen. Hij maakte vroeger bij Minjon al van die lekkere liedjes en hij heeft voor Oebele een beatelende stijl ontwikkeld die het helemaal doet. En zeg nu zelf: kinderen luisteren de hele dag met de groten mee naar Veronica, maar in de zogenaamde kinderprogramma’s moeten ze ineens naar brave liedjes op zoetsappige teksten luisteren. Dat kan toch gewoonweg niet...".

In de lift
Oké, Oebele sloeg meteen al aan en had succes. De enige bedenking die er was betrof die "vaste" rubrieken van de poppenkast en het knutselhoekje. Ze vormden in feite te grote brokken, tijdens welke ’t Oebele-verhaal verhaal stil lag. En dus verdwenen na een jaar Oebele de rubrieken en daarmee kwam Oebele helemaal bij de kinderen in "de lift".
De fanmail is overweldigend. De meeste brieven en briefjes behelzen natuurlijk verzoekjes om mee te mogen doen, maar daar kan de Oebele immigratiedienst niet aan beginnen op gevaar van overbevolking. Maar heel wat brieven bedelen ook om de teksten van liedjes, want men moet de scholen, de verenigingen en de kinderen de kost geven die toneelstukjes en "toestanden" in Oebelestijl in elkaar zetten.
En de vaste cast van Oebele is even beroemd als Pipo en de Gebroeders Bever. Ab Hofstee, wiens vloek het was altijd en overal met zijn creatie Boer Voorthuizen te worden vereenzelvigd, is nu heel iemand anders geworden. Hij is Paulus de Postbode en wie twijfelt aan zijn populariteit moet weten, dat het maar goed is dat er dranghekken bestaan, anders was hij op een kinderfeest ergens in ons land finaal fijngedrukt.
Het spontane "optreden" van de Oebeler kindergemeente wordt in de hand gewerkt door niet telkens dezelfde lieverdjes te laten opdraven. Uit het enorm grote kinderkoor van Henk van der Velde (zo'n driehonderd kleine zangertjes en zangeressen) wordt voor elke uitzending telkens een ander groepje gevraagd. In de praktijk komt het hierop neer, dat elk kind natuurlijk wel meer dan één Oebele meemaakt, maar gevaar voor sterallures bestaat er niet. Voorts huppelen de meisjes uit het ballet van Olga Dzialiner in elke Oebele mee en zijn de kinderen uit 't doveninstituut van St. Michielsgestel zeer gewaardeerde medewerkers.

Nooit verloren?
Gaat Oebele nooit verloren? Bram van Erkel ziet het nuchter, al gaat het hem duidelijk aan het hart dat ook Oebele eens verleden tijd moet worden. "Oebele is nog zo succesvol, dat we nog niet aan stoppen gedacht hebben. Maar er zijn van die kleine dingen - een bepaald soort nonchalance, die mogelijk op een lichte sleur wijst, die verraden dat er bepaalde krachten aan het werk zijn. Krachten die voorspellen dat de uitzendingen vanuit Oebele geen eeuwig leven beschoren zijn. En als we stoppen, dan doen we dat op het toppunt van onze roem. We wachten niet tot er eens iemand zegt: we hebben wel eens betere uitzendingen gezien!"
Maar ook al zou de O.O.O.H.-zender eens zwijgen, het land Oebele verdwijnt er natuurlijk niet mee. Oebele als kinderland, waar veel kan en mag en het hoogste ideaal "Wij vinden het fijn om bij elkaar te zijn", wordt natuurlijk nooit opgedoekt. Van Erkel: "En elke school, elke klas, elk gezin kan Oebele zijn, waarin de volwassene (vader, moeder, meester, juffie) geen autoriteiten zijn, maar het spel van de ongedwongenheid, van de gezelligheid, van de goedwillendheid, meespelen."


© Nieuwsblad van het Noorden

Reageer en deel Oebele met anderen

 

Sociale media

Facebook
RSS

 

Contact

Via e-mail