BEZOEK OOK EENS ONZE THEMASITE HAMELEN EN WAAR KEEK JIJ VROEGER NAAR?

2011 Privé - Willem Nijholt: ‘Straks door ‘Oebele’-koor begeleid op mijn begrafenis?’

1 juni 2011

Kinderserie zorgt voor levenslange besmetting

door Monique Kalmann

Privé 1 juni 2011Na heel veel speurwerk is het dan toch gelukt: veertig jaar na de laatste uitzending is er voldoende materiaal teruggevonden van ‘Oebele’ om er een mooie dvd-box van te maken. De razendpopulaire jeugdreeks met in de hoofdrollen Wieteke van Dort, Willem Nijholt, Marjan Berk en Rob de Nijs, die in 1968 begon en vier jaar lang op de buis was, betekende een doorbraak in televisieland: voor het eerst speelden kinderen een centrale rol in de serie. De kinderen die meededen moesten echter wel de waarheid verdoezelen…

Meespelen in Oebele was een feest, ik heb er vier geweldige jaren gehad,’ vertelt Ria tammer. Zij begon op haar achtste jaar en was een van de kinderen die in alle afleveringen speelde, huppelde en zong. ‘Ik had geen eigen rol. Het ging gewoon zo: wie het beste de tekst uitsprak of het liedje zong, die mocht het voor tv doen. Wij werden als kinderen heel strak gehouden. Het waren live-uitzendingen, die liepen op de seconde. Zodra je uitliep, werd je uit de lucht geplukt! Dus was het een kwestie van heel serieus je best doen. Maar tussen de opnamen door was het een dolle boel en kregen we bovendien voldoende eten en drinken aangereikt.’
Hoofdrolspeler Willem Nijholt: ‘De kinderen werden enorm strak gehouden door de leiders van het koor. Maar wij wilden dat ze gezellig werden. Dus hebben Wieteke van Dort en ik hen losgetrokken. We namen de kinderen op schoot, dansten en ravotten met hen. Dat had tot gevolg dat ze vrijer en natuurlijker werden. Tien jaar lang (bijna de hele ploeg ging mee naar de vervolgserie Hamelen, red.) hebben we het heel fijn gehad op de vloer. We hebben verschrikkelijk veel gelachen.’

Ria Tammer: ‘Wieteke en Willem waren als ouders voor ons, ze waren zo lief en begripvol. Niets ws hen te veel.’ Lachend herinnert zij zich: ‘Naar mijn gevoel hoorde Wieteke bij Willem. Maar ineens ging ze trouwen met Theo Moody. Ik begreep daar als kind helemaal niets van! Oebele en later Hamelen was een eigen wereld waarin ik leefde. Ik merkte niets van de buitenwereld, ging van de ene studio naar de andere. Ik zat daar in het koor, maar er kwam nog van alles bij. We gingen veel naar de platenstudio en we deden hoorspelen voor de radio. Pas daarna leerde ik de echte wereld kennen en dat was een hele overgang na dat warme bad waarin ik al die jaren had gezeten. Ik dacht: Wat is de wereld toch hard! We reisden voor Oebele-opnamen vaak naar het buitenland. Zo waren we onder meer in Parijs, Londen en zelfs Roemenië. Ondertussen moest ik natuurlijk wel gewoon naar school. Op mijn schoolbank had ik altijd een papiertje met de tekst van nieuwe liedjes liggen die ik de volgende dag moest kennen; die leerde ik tussendoor. En op de set leerde ik tussen de bedrijven door mijn huiswerk. Het was me nooit te veel, ik was vele te blij dat ik mee mocht doen en had er alles voor over. Voor opnamen reisde ik op om tiende jaar zelfs een keer alleen met mijn zusje met de trein naar Groningen op en neer!’

Speurwerk
Een jeugdserie waarin een groep kinderen centraal stond, was een nieuw fenomeen in die tijd. Een bijkomend voordeel voor de koorkinderen was dat de Raad voor de Kinderbescherming nog niet zo alert was dat ze strikte regels kregen opgelegd. Tegenwoordig mogen kinderen slechts een beperkt aantal dagen meewerken aan tv-programma’s of voorstellingen.
Ria: ‘Het is nooit bekendgemaakt bij de kinderbescherming. Wel werden we opgevoed met de waarschuwing: ‘Als er vragen komen, zeg dan maar dat je af en toe hebt meegedaan.’ Ik was een van de weinigen die aan alle afleveringen meedeed. En ik was ook nog Janneke op de Jip en Janneke-platen. Geld hebben we er nooit voor gekregen. Zelfs de grammofoonplaten waar we op stonden, moesten we zelf kopen. Allen de volwassen artiesten kregen ze cadeau, de koorleden niet. Maar dat vond ik nooit erg. Het ging mij om het plezier. Wie eenmaal met het Oebele-virus is besmet, raakt het nooit meer kwijt!’
Joop Stokkermans, die de muziek maakte, vertelt: ‘Het leukste was dat die kinderen mijn liedjes precies zo konden zingen zoals ik ze bedoelde. Ze pakten helemaal de juiste intonatie op. Wat ik ook maakte, zij konden het.’

Dolenthousiast
Het idee om een Oebele-dvd-box met tevens een cd uit te brengen, bestond al jaren. Maar lang werd gedacht dat alle studio-opnamen waren uitgewist omdat de banden waarop de uitzendingen op stonden, waren hergebruikt. Na lang speurwerk is er toch nog een aantal teruggevonden. Bovendien stonden alle buitenopnamen op film, wat niet kon worden gewist. In de periode dat er hard aan het dvd-project werd gewerkt, werd tot drie keer toe een Oebele-reünie gehouden.
Ria: ‘Dat was zo geweldig. Ik had al die jaren wel contact gehad met Wieteke, Joop Stokkermans en een aantal anderen. Maar ik dacht dat Willem niets mee van Oebele wilde weten. Het tegendeel bleek waar. Hij was dolenthousiast om iedereen weer te zien en we hebben met elkaar gezongen dat het een lieve lust was.’
Natuurlijk gaven ze daar ook een demonstratie van tijdens de presentatie van de Oebele-box. In tegenstelling tot Willem kende Wieteke zelfs nog de teksten uit haar hoofd! Willem: ‘Oebele heeft mij altijd achtervolgd. Ik zei wel eens tegen regisseur Bram van Erkel: Wanneer we begraven worden, worden we nog door Oebele begeleid! Soms was het vervelend dat iedereen me maar over Oebele bleef aanspreken, terwijl ik toch zo veel meer heb gedaan. Maar tegelijkertijd vond ik het ook een eer. Ik hoop dat jonge kinderen deze dvd’s ook te zien zullen krijgen. Dat ze kunnen zien hoe jeugdseries vroeger werden gemaakt. Dan zal Oebele nog heel lang voortleven.’

    Wieteke en Willem samen in nieuwe tv-serie
    Wieteke van Dort (68), geboren in Soerabaja, en Willem Nijholt (75), geboren in Gombong, reisden samen twee keer naar Indonesië, waar ze
    twee keer een maand filmopnamen maakten. Zij maakten een tv-serie van veertig uur, De atlasvlinder, over het leven in Indonesië. Maar de
    omroepen blijken vooralsnog niet erg happig te zijn de reeks aan te kopen. Wieteke: ‘Ik begrijp er niets van. Ze denken bij de omroep dat er
    weinig behoefte is aan een dergelijke serie. Maar ik weet juist hoeveel vraag er is naar een programma voor Indische mensen die in Nederland   
    wonen. Voor hen is er namelijk niets hier op tv. Ik krijg nog steeds geregeld verzoeken daar iets aan te doen.’


© Privé

 

Reageer en deel Oebele met anderen

Plaats reactie

 

Sociale media

Facebook
RSS